Прегледај по Тема "Adiponectin, resistin, type 2 diabetes, undernutrition"
  • Ставка
    Povezanost polimorfizama gena za adiponektin i rezistin sa rizikom za poremećaj nutritivnog statusa pacijenata sa dijabetesom tipa 2/
    (Univerzitet u Istočnom Sarajevu, Medicinski fakultet Foča, 2025) Maja Vuković
    Uvod: Pothranjenosti je čest komorbiditet (do 25%) kod pacijenata sa dijabetesom tipa 2 (T2D), koji značajno narušava njihovo zdravlje. Glavni cilj naše studije bio je da procijeni povezanost polimorfizama pojedinačnih nukleotida (eng. Single nucleotide polymorphism, SNP) gena adiponektina (ADIPOQ) +276 (G/T) i rezistina (RETN) -420 (C/G) sa rizikom od razvoja T2D i rizikom od poremećaja nutritivnog statusa kod pacijenata sa T2D. Metode: Istraživanje je sprovedeno među 106 pacijenata sa T2D i 106 zdravih kontrolnih ispitanika, kao studija slučаjeva-kontrola na teritoriji Republike Srpske, Bosna i Hercegovina u periodu od 1. septembra do 31. decembra 2022. godine. Dijagnoza T2D postavljena je od strane endokrinologa (WHO, 2005.) i prema kriterijumima američkog dijabetološkog udruženja (engl. American Diabetes Association, ADA), gdje je vrijednost glukoze u krvi natašte (eng. Fasting blood glucose, FBG) u trenutku dijagnoze bila viša od 7,0 mmol/L (127 mg/dL) i HbA1c bio veći od 6,5% (48 mmol/L). Dijagnoza je kasnije potvrđena oralnim testom tolerancije na glukozu (OGTT). Za procjenu nutritivnog statusa korišćen je mini nutritivni test (engl. Mini Nutritional Assessment, MNA). Analiza DNK je izvedena pomoću lančane reakcije polimeraze (engl. Polymerase Chain Reaction, PCR) sa restrikcionom analizom proizvoda. Rezultati: U istraživanje je bilo uključeno 212 ispitanika, od kojih su 124 (58,5%) bili muškarci. Prosječna starost ispitanika iznosila je 68,48 ± 4,67 godina. Skoro 20% (n=42) ispitanika bilo je pothranjeno, pri čemu su pacijenti sa T2D značajno češće bili pothranjni u poređenju sa kontrolama (33% naspram 6,6%; p < 0,001). Genotip ADIPOQ +276 GT, kao i kombinovani genotipovi (GT + TT), identifikovani su kao značajni prediktori za T2D (p = 0,007 naspram p = 0,005) i poremećaj pothranjenosti (p = 0,001 naspram p = 0,023) u populaciji sa T2D. S druge strane, prisustvo individualnog RETN -420 CG i kombinovanih CG + TT genotipova imalo je zaštitni efekat protiv pojave T2D (p = 0,023 naspram p = 0,036). Zaključak: RETN genotipovi nisu bili povezani sa poremećajem pothranjenosti. Polimorfizmi gena ADIPOQ +276 predstavljaju značajan prediktor za razvoj T2D i poremećaja pothranjenosti u populaciji sa T2D, dok je polimorfizam gena RETN -420 identifikovan kao značajan faktor povezan sa smanjenim rizikom od T2D, ali nije bio povezan sa pothranjenošću.